recht aan vrouwen of aanrecht (5)

Hoe ontstaat machtsmisbruik?

 

De vorige blog ging over vrouwen in de Bijbel, over hun kracht, maar ook over wat wij tegenwoordig machtsmisbruik zouden noemen.

Hoe ontstaat machtsmisbruik? Onder andere door een foute uitleg van (Bijbelse) begrippen als b.v. ‘heersen’ en ‘onderdanigheid’ waarop werd ingegaan onder blog : ‘wat betekenen woorden écht?   

Maar er is  meer.

 

Als krachten niet gelijk zijn, kan machtsmisbruik insluipen.

Op elk levensgebied, wereldwijd en maatschappij-breed laat het recht van de sterkste zich vaak gelden.

Als iemand – fysiek –sterker is dan de ander kan er door deze ongelijkheid dominant gedrag optreden.

Van oorsprong zijn mannen lichamelijk sterker - minder kwetsbaar - dan vrouwen. 

Daarom waren zíj het die de boel verdedigden in geval van gevaar, vijandig volk en wilde dieren.

Bovendien moest meestal op pure lichaamskracht de kost verdiend worden.

Dat was, in die barre oertijden, met nauwelijks andere hulpmiddelen dan een speer en een ploeg waar je nu zachtjes van zou gaan schreien, écht mannenwerk.

Een vrouw als schaapherder? Ondenkbaar.

Een soft baantje zou je denken. Maar er moest hitte en kou getrotseerd worden, wilde dieren te lijf worden gegaanen en rovers-gespuis van de kudde geweerd worden. En je moest met enig fatsoen een slingersteen kunnen hanteren.

Een vrouw in de oorlog?

O, een vrouw kón strijdbaar zijn. Neem Debora, Jaël en onze eigen Kenau Simonsz Hasselaar. Maar hele légers vrouwen?

Een vouw kán strijdbaar zijn. Neem alleen maar je zelf, als je moeder mag zijn.

Zou je niet je leven in de waagschaal stellen als je kind in gevaar is?

Ga je niet,  met voorbijzien van je eigen veiligheid, tot  het uiterste om je kind te redden?

Ieder moederdier – het schattigste katje, de schrielste chihuahua –  wordt een tijgerin als ze haar jongen bedreigd weet.

(De vaders niet te na gesproken hoor, ook zij staan hun mannetje.

Kom maar niet te dicht bij een zwanennest. Pa zwaan is in staat om je dood te slaan. 

Maar dat heeft geen prioriteit. Eerst komt de bescherming. Zowel bij het mannetje als het vrouwtje.

Een drachtig, broedend, of met nakroost gezegend vrouwtje ontwijkt het gevecht, om haar kroost ongehinderd en veilig te kunnen voortbrengen.

Ze heeft haar nest in het onbereikbare of het verborgene. Het helpt daarbij dat het vrouwtje niet zo pralerig is uitgedost als het mannetje.

Zo valt ze niet op. De schepping, God zelf,  reikt de natuurlijke  ingrediënten aan ter bescherming van haarzelf en haar kroost.

Zowel door haar outfit,  of door een groep, maar ook door een mannetje.

 

Als van de man wordt gezegd dat hij een macht is boven zijn vrouw, of over haar ‘heerschappij’ heeft, dan betekent dat dus niet, dat hij, haar onderdrukt, (seksueel) misbruikt, of wat ook doet dat haar in haar menswaarde krenkt.

Dan betekent wél dat hij de natuurlijke kwetsbaarheid van zijn vrouw beschermt. Dat hij haar onder zijn 'hoede' heeft.

 

In het feminisme zoals dat in de 60-er jaren van de vorige eeuw de kop op stak, werd dit finaal afgewezen.

Een vrouw moest zéker niet onder de hoede van een man staan.

Ze moest daarentegen óp haar hoede zijn.

(woordspelend zijpaadje: vandaar dat een vrouw bijna nooit meer een hoed  óp heeft,

ook niet in de kerk - kom ik misschien nog eens op terug)

 

Voor zichzelf opkomen, eigen keuzes maken, en -economisch - onafhankelijk zijn.

Is veel voor te zeggen. Ik persoonlijk zou me ook ‘belemmerd’ hebben gevoeld zonder eigen financiële inbreng en onafhankelijkheid.

Ook al waren mijn twee echtgenoten[1] de liefst denkbare schatten ooit.

 

Maar weldra gaat het feminisme niet meer over maatschappelijke-  en rechtsgelijkheid.

Dan gaat het niet meer over verzet tegen oneigenlijke machtsuitoefening, dan slaat het dóór naar de ‘seksuele revolutie’.

Alles kan, alles mag. Alles móet zelfs. Vrije en vrijblijvende seks. Bóven de man staan.

De baas spelen. Al of niet in eigen buik.

We weten waar déze ‘rechten’ óók toe geleid hebben: ziekten, echtscheidingsgolven, vaderloze kinderen, abortus, en nu, hè já,

vrijheid-blijheid ten top …..

…..oeverloos metoo gemekker.

Die vrije seks was dan tóch niet zo vrij als we altijd gedacht hadden.

 

Toch hoor je mij het feminisme niet helemáál verketteren. Immers, het is wél opgekomen voor rechten van vrouwen, waardoor er ook veel goeds tot stand is gekomen.

Zo zijn ongelijke behandeling en dito rechtspositie van vrouwen scherp aan de kaak gesteld en mede daardoor hersteld.

Zo kunnen vrouwen studeren wat ze willen

(dankjewel vrouwen als Aletta Jacobs, maar ook latere, met name de meer 'verborgenen',  zoals de RK hoogleraar Hebreeuws Ida Gerhard, tevens begenadigd dichteres, van wie ik de lezing van haar berijming van de psalmen van harte aanbeveel - pure, indringende poezie, en ook nog eens zeer dicht bij de oorspronkelijke hebreeuwse tekst.)

Zo zijn er broodnodige blijf van mijn lijf huizen zijn uit de grond gestampt, ter bescherming van mishandelde/misbruikte vrouwen en kinderen.

 

En ook overigens is de vrouw in de samenleving aardig op de kaart gezet. [2]

 

[1] niet tegelijkertijd hoor....wink

[2] Ik kan het niet laten een wat cynische noot toe te voegen:  zelfs worden vrouwen in dit land de vrijheid toegedicht om zich te laten onderdrukken.

Met name als men meent dat ze - gedwongen door een man-gedomineerde 'god'sdienst burka's - moeten kunnen dragen.

 

 

Riet Ritman-Bakker

©rrb

 

 

Vorige: vrouwen in de Bijbel

Volgende: wat doen vrouwen met emancipatie

 

reageren:

whapp 0655180402 

@mail riet.ritman@planet.nl


 

recht aan vrouwen of aanrecht (6)

Wat doen vrouwen met emancipatie...

 

Bescherming door fysieke kracht was in die oude tijden ten enenmale nodig.

Nu leven we in een tijd  waarin het bestaan niet meer afhankelijk is van pure lichaamskracht.

Bouwstenen voor persoonlijk en maatschappelijk functioneren zijn: intellect, intelligentie, intuïtie.

Wie durft beweren dat vrouwen daarin minder begaafd of bekwaam zijn dan mannen?

Er ís verschil in de emotionele en rationele vaardigheden bij mannen en vrouwen, dat valt niet tegen te spreken.

Maar een béétje man schaamt zich niet meer voor zijn gevoelens, en verschoont onbekommerd babies luier en geeft hem zoet een flesje.

Intellectuele vrouwen worden al sinds decennia niet meer voor ‘blauwkousen’ – saaie, indifferente wezens zonder uitstraling of ‘sexappeal’ – uitgemaakt.

Dat vrouwen tegenwoordig de kans hebben om zich te ontwikkelen, is niet genoeg toe te juichen.

Werkende vrouwen?

Maar natuurlijk.

Laten we ons niets wijs maken, in weerwil van het jaren-vijftig volmaaktheidsideaal van het zoet thuistheeschenkende en manwachtende moeder-de-vrouwtje, waren de meeste, getrouwde, vrouwen-en-moeders die ik vroeger kende, hard werkende vrouwen.

Ouderen onder ons, die in een eigen zaak, een winkel, een boerenbedrijf of wat ook (mee) werkten, hoor je zelden roepen:

‘ik hoefde vroeger niks te doen, had alle tijd aan mezelf en was fulltime met mijn kinderen bezig’. 

 

Ik hoor wel eens roepen dat kinderen van nu aandacht te kort komen, doordat moeder werkt.

Maar ik weet uit waarneming, én ervaring, dat in die heel grote, drukke gezinnen van weleer kinderen ook niet die aandacht van ouders kregen, die ze misschien wel nodig gehad hadden.

En dat ook zelfs in kleinere families, in een druk winkel- of boeren-bedrijf. Daar moest gewerkt worden.

Klasgenootjes van zelfs al de 2e klas lagere school vertelden me vol trots, dat ze hun koe hélemaal hadden uitgemolken. 

Dat was een prestatie – want een koe melken, vort, maar een koe hé-le-maal uit-melken, zo, dat er geen druppel meer uitgewrongen kon worden, kijk, dat was andere praat.

Dat eenmaal kunnende, moesten ze ’s morgens vroeg, vóór schooltijd,  en ’s middags ná schooltijd, standaard mee om te melken.

Zelf ben ik als kind door twee tantes opgevoed, die ook de hele week de hele dag werkten, en die mij ook niet ontzagen in het opdragen van alle mogelijke huis- en tuintaken.

Dat was fijn. Je presteerde wat.

Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik aandacht te kort kwam, integendeel, in mijn beleving kreeg ik zelfs te veel.

Ik denk dat we dus over de kinderen van tegenwoordig, zeker als ouderen, niet zo krampachtig moeten doen.

Alsof werkende moeders van nu minder van hun kinderen zouden houden dan de zoete thuiszittertjes van weleer, voor zover die er waren.

 

Terug naar de gelijkheid.

Gelijke rechten en gelijke mogelijkheden zijn, grondwettelijk, én publiek- en privaatrechtelijk gewaarborgd.

Maar sociaal mankeert er best nog van alles.

Zo schijnt het dat vrouwen in vergelijkbare functies nog altijd minder verdienen dan mannen.

Dat vind ik niet kunnen.

Ook hoor ik dat vrouwen minder promotie- en doorgroeimogelijkheden hebben.

En al helemaal dat er te weinig vrouwen topfuncties bekleden.

Méér vrouwen moeten topfuncties hebben.

 

Ho even. Worden we nu niet een beetje ál te ‘reactionair’?. Niet ál te dwingend ook?

Méér vrouwen moeten topfuncties hebben.

Je zou haast denken: of ze willen of niet.

 

De nieuwe dwang.

Het nieuwe juk.

Het nieuwe onder druk gezet worden om koste wat kost top-prestaties te leveren.

De achter zichzelf aanhollende vrouw, die echt denkt dat ze álle geboden mogelijkheden moet uitbuiten.

De bekende burn-outs van jonge getrouwde vrouwen met kinderen én met een hoog gekwalificeerde- en navenant betaalde baan.

De dwang vanuit de linkse media.

De dito columniste die onlangs betuigde, dat het een schande was voor Nederland, dat maar een fractie van de werkende vrouwen een full-time job heeft.

 

Dat alles en nog meer bij elkaar maakt, dat vrouwen, die daarnaar hun oren laten hangen, er geen erg in hebben dat ze intussen zèlf finaal uitgebuit wórden.

Ja, zich geheel vrijwillig laten uitbuiten in de nieuwe slavernij van wat ik  gerust feministische dwangmatigheid durf te noemen.

 

 

 

Riet Ritman-Bakker

©rrb

 

vorige: wat is machtsmisbruik

volgende: wat doet emancipatie met vrouwen

 

reageren?

weet je welkom op

whapp 0655180402

@mail riet.ritman@planet.nl

 

recht aan vrouwen of aanrecht (8)

recht aan vrouwen of aanrecht

 

Tóch gelijke rechten...

 

Waar?

Waarrrr?

 

Nog steeds worden door zware jongens aan vrouwen onder dwang foute dingen opgelegd en goede dingen ontzegd.

Wereldwijd én dichtbij. Onderbetaalde arbeid, prostitutie.

Hierin worden niet alleen vrouwen misbruikt, maar ook mannen die zich in een kwetsbare sociaal-economische positie bevinden.

En kinderen, meisjes én jongens.

Misbruik van kinderen door rijke stinkerds (en dit bedoel ik méér dan letterlijk) die de decadentie voorbij zijn en van verdorvenheid niet meer weten hoe ze zichzelf moeten pleasen.

En daar haken andere stinkerds, die daar goudgeld mee verdienen, gretig op in.

Dát kan niet genoeg bestreden en bestraft worden.

 

Maar helaas, er is ook onderdrukking in familie- of gezinsverband.

Dat is géén ver van ons bed show, dat gebeurt dichtbij, ook onder christenen.

Dat gebeurt zelfs met de Bijbel in de hand, die men dan letterlijk naar zijn eigen hand zet. 

Tot misbruik van eigen kinderen aan toe.

Ook deze misdaden kunnen niet streng genoeg bestraft worden.

 

Gelijke rechten voor mannen en vrouwen.

Hoe geweldig zou het niet zijn als overal ter wereld voor alle mensen gelijke rechten zouden gelden.

Maar dat is helaas niet zo.

We leven nog immer in een gebroken wereld, overbevolkt met zondige, rechten-schendende mensen.

Overvol met geschonden slachtoffers van het ‘recht' van de sterkste.

Een wereld waarin het recht vergeten is.

Waarin kennis en geweten ontbreken.

Waar vrede en liefde ver te zoeken is.

Waar nederigheid een ongekend begrip bij diegene die zichzelf zo verschrikkelijk belangrijk vindt, dat ie het middelpunt, ja, het ultieme doel van de kosmos denkt te zijn.

En in díe wereld, met díe mensen, gelijke rechten voor alle wereldburgers?

Vergeet het maar.

 

Maar - zouden we dan juist als kerk niet het goede voorbeeld moeten geven?

Gelijke rechten voor mannen en vrouwen in de kerk, ook in de ambtsbediening?

Begaafde vrouwen genoeg.

 

Ho! Wacht even, ik zie iets over het hoofd.

Namelijk dit: Het kerkelijke ambt ís helemaal geen recht.

Het is een roeping uit genade. Een genadegave.

Genade, gunsten,  kun je niet claimen.

Als je dat tóch gaat doen, man, of ik als vrouw[1], als ik een gunst opeis als een recht, bijvoorbeeld omdat ik vind dat ik op grond van  míjn  gaven bést geschikt bent om in het ambt te staan, dan heb ik even niet begrepen wat de genadegift van de ambtsbediening inhoudt.

Dan mis ik bovendien juist datgene wat zo dringend nodig is als je ambtelijk-dienend bezig mag zijn: namelijk de nederigheid.

Laten we, als zusters en broeders, eerst maar eens beginnen met elkaars vuile voeten te wassen en elkaar dáár in …. gelijk zijn.

Laten we elkaars gelijken worden in nederigheid.

 

Intussen hebben wij één zekerheid, één troost: ons burgerschap is in de hemel.

Daar hebben wij, mannen en vrouwen, meisjes en jongens, gelijke gerechtigheid gekregen.

O, niet omdat wíj op de barricaden hebben gestaan om onszelf recht te verschaffen.

Laat staan dat we dat voor anderen hebben gedaan…

 

Maar

 

omdat de Heere Jezus die ontzéttende, bijna onoverkomelijke barricade voor ons heeft genomen.

Namelijk die van het Kruis, om, in ruil voor onze vuiligheid, ons  Zijn gerechtigheid te schenken. 

 

 

Riet Ritman-Bakker

©rrb

 

 

vorige: wat doet emancipatie met vrouwen.

volgende: eenheid

 

 

[1] wees maar gerust hoor, lieve lezertjes, ben ik tóch te oud voor. Laat mij maar gewoon lekker praatjes maken.

 

reageren

whapp  0655180402

@mail  riet.ritman@planet.nl

 

recht aan vrouwen of aanrecht (7)

Wat doet emancipatie met vrouwen?

 

Het kan ook hier dóórslaan.

Verkwanselen we ons unieke vrouw-zijn voor gelijk-zijn-aan?

Dat voelt voor mij als nieuwe onderdrukking: zoals we zijn is niet goed genoeg.

We moeten net als de man zijn. Dan zijn we pas waardevol.

Dat noem ik zelf-discriminatie.

Een heel nieuwe vorm van discriminatie als gevolg van die gelijkheidsdwang, is de gendergelijkheid.

Nog even en mij wordt het recht om mijzelf als vrouw te identificeren of te doen gelden, ontzegd 1).

Anti-emancipatie die zowel vrouwen als mannen treft.

 

Maar  terug naar de ge-emancipeerde vrouw-van-nu.

Die met de hooggekwalificeerde job en het navenante inkomen.

Die discrimineren vaak zelf ook die vrouw die helemáál geen topfunctie wil, maar die tevreden is met de - al of niet flexibele – deeltijdbaan.

Waarbij ze (zeker als de e-man-ciperende echtgenoot ook nog een deel van de vroeger o zo specifieke vrouwentaken uit de hand neemt) naast haar werk ook nog relaxt mens, vrouw en moeder kan zijn,  plezierig voor haarzelf, haar gezin en haar omgeving.

En dan dit te horen te  krijgen:  joh.… werk jij maar zo weinig, of: …. och - werkt zij nog in de práktische zorg?

Nou zeg, zij is maar huishoudelijke hulp… en dat met een ondertoon van:  dan schop ik het toch héél wat verder.

Ja zeker, die geluiden hoor ik  wérkelijk.

Vrouwen die weinig of geen respect hebben voor vrouwen met een ‘lagere’ functie, of die gewoon huisvrouw zijn, daarbij vaak wél intussen drie slagen in de rondte arbeidend in Gods Koninkrijk.

Dit neemt niet weg dat, als een vrouw zélf, met haar gaven en mogelijkheden, een topfunctie ambieert, ze er voor moet gáán.

Daar daar mag ze niet in gehinderd of van geweerd worden, alleen op grond van haar vrouw zijn.

Die vrouwen laat je óók in hun waarde, net zoals vrouwen die géén behoefte hebben aan dat  gejakker naar ‘hoger’-‘beter’-‘meer’.

 

Toch vraag ik mij af:

Kan iemand, zélfs een vrouw, twéé topfuncties aan?

Ik bedoel: Is moeder-zijn niet één van die topfuncties?

Maar wat weet ìk….

 

1) zie blog: de waan van de dag of: wel hier en gender (satire)

 

Riet Ritman-Bakker

©rrb

 

 

 

reageren? welkom op

whapp 0655180402

@mail riet.ritman@planet.nl

 

Vorige: Wat doen vrouwen met emancipatie

Volgende: Tòch gelijke rechten

 

Fia Lam Missionair in muziek I

Missionair met muziek

 

 
   

 

Fia Lam

 

De hele gemeente weet nu wel, dat Fia al meer dan 50 jaar onze organiste is.  Dit is nog herdacht na de morgendienst op 1e Paasdag  2017.

Maar hoe is het allemaal begonnen.

Dan moeten we tóch nog verder teruggrijpen - tot zo’n ruim 60 jaar geleden. 

Zoals in zoveel gezinnen in die tijd,  stond er ook bij de ouders van Fia een harmonium in de huiskamer, waarop ook werd gespeeld door haar ouders,

Fia begon al vroeg te proberen zich dit eigen te maken, maar toen zij 9 jaar oud was, besloot haar moeder dat Fia orgel moest leren spelen op het ‘echte’  notenschrift.

Zo kwam zij op les bij buurman Thijs Manten, die eigenlijk pianist was. 

Op een zeker moment besliste deze, dat hij Fia niets meer kon leren, en ging zij naar de muziekschool voor orgel in Utrecht, tot ze zelf moeder werd. 

Zij mocht onderwijl oefenen op het kerkorgel, waar ze al snel de diensten speelde onder toezicht van de toenmalige kerkorganist Piet Wijnen.

Dat was éigenlijk al vanaf haar 15de, 16de jaar. De heer P. Jongeneel speelde de avonddiensten, wat later is overgenomen door zijn dochter Greet Schuurman-Jongeneel. 

Fia is al vrij snel  zelf  les gaan geven. Ik hoorde dat haar eerste leerling tóen, Jan Gaassenbeek is geweest. 

Jan gesproken vertelt hij, dat hij  wegens druk werk, het niet heeft doorgezet. Hij zegt daar nóg spijt van te hebben.

Fia had 16 leerlingen, maar is daar, vanwege het jonge gezin en drukke werkzaamheden op de boerderij, mee gestopt.

Maar, druk gezin en dito bedrijf of niet, het spelen in de kerk heeft zij al die jaren ononderbroken voortgezet, ja, zelfs niet ook maar  één keer overgeslagen. 

De enige onderbreking, later, was, toen zij een heupoperatie had te ondergaan. Maar toen had zij een paar leerlingen paraat. 

Toen was het ook de enige keer dat zij niet de Zondagsschoolkerstviering heeft begeleid, tegenover de 51 keren, dat ze dat wél heeft mogen doen.

 

Orgelspelen is en blijft haar lust en haar leven.

Hoewel zij haar opleiding had te beëindigen, heeft zij zich steeds verder weten te ontwikkelen, mede door het zoeken naar en aanschaffen van  steeds weer andere muziek.

En door veel te spelen,

En door te lúisteren naar muziek, naar het orgelspel van de "Groten", als daar zijn Feike Asma, Piet van Egmond, Karl Richter, Helmut Walcha, of Marie-Claire Alain.                         

Fia voegt daar aan toe: maar dat  zijn zúlke klasse-spelers, daar háál ik het niet bij.

     

Dat zal waar wezen, Fia. Maar  - hier hebben we het over professionals.  Organisten, die niets anders dóen. Die van de orgelstudie een dagtaak maakten.   

Die geen omkijken naar en zorg voor opgroeiende kinderen hadden, die geen boerenbedrijf te runnen hadden. 

En die, ik noem maar iets,  al helemaal niet,  vlak voor een optreden, nog even gauw een schaap hadden te  verlossen.

 

Zeven jaar geleden heeft Fia het lesgeven weer mogen oppakken.

De eerste leerlingen, Jan de Bruijn, Eline Hennipman en Ruth Nagel (in volgorde van binnenkomst) spelen intussen, bij toerbeurt, elke maand een dienst op het orgel.

Wat niet alleen iets zegt over het talent van deze mensen, maar zéker ook over de pedagogische kwaliteiten van Fia.

Fia echter: zij kregen het héél wat moeilijker dan ik toen ik op het kerkorgel begon te spelen. Dat orgel toen had maar één klavier, weinig registers, en een pedaal, dat dan weer wel.  

Fia zegt dat ze érg blij was met het nieuwe orgel, dat in 1975 vanuit Zaandijk naar Westbroek werd overgeplaatst.

Dit orgel bood meer mogelijkheden voor de  gemeentebegeleiding en haar persoonlijke ontwikkeling in het orgelspel.

 

Intussen heeft  Fia 20 leerlingen, in leeftijd variërend van 9 tot 71, bijna 72 jaar.

En waar de docente zélfs deze zeventiger iets kan bijbrengen,  getuigt dit nog veel meer van haar pedagogische kwaliteiten.  

Zo blijkt iedere leerling benaderd te worden met een aanpak, die speciaal is gericht op  zijn/haar mogelijkheden, zijn/haar  leeftijd en talent.

 

Er is hoop voor de muzikale toekomst van de gemeente.

 

Riet

 

volgend MmM - item: Vader en Dochter

 

 

 </p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "</p> </div> "