jong leven in de kerk

Amanda van Oostrum

 

Ik weet nog, dat ze geboren werd, kleindochter van de ook mij zo dierbare Dicky.

Ik herinner me haar blijdschap en dankbaarheid.

En dan let je héél eventjes niet op, en dan zit er in eens een bloeiende veertienjarige op je bank, bereid tot een goed gesprek.

Een boeiende veertienjarige ook. Dat blijkt uit het gesprek dat al gauw op gang komt.

Over school, de tienerclub, de catechisatie, de kerk.

Amanda, ofschoon ‘pas’ veertien, heeft iets te melden. Een ‘stil’ watertje zo op het eerste gezicht, maar géén stilstaand water.

Als de gedachten en ideeën eenmaal stromen blijkt ze levendig en beweeglijk te zijn, met diepe gronden.

 

De Passie, waar ook zij op zit, ervaart ze als een fijne school. Harmonisch, gezellig, waar je ook je eigen inbreng kwijt kunt.

Ze zit nu op de Havo, waar ze, in de nieuwe klas, een prettige eenheid ervaart.

Dat  beleeft  ze ook op de tienerclub, waar ze met zo’n twaalf tot vijftien jonge mensen deel van uitmaakt.

 

Ik vraag naar haar kerkgangbeleving. Ze zegt eerlijk: als het van mezelf afhing, dan denk ik niet, dat ik iedere zondag naar de kerk zou gaan.

Want soms totaal geen zin. Ik moet echt mee van mijn ouders. En dat is dus maar goed ook.

Eenmaal in de kerk, lukt het haar meestal ook wel, om geconcentreerd naar de preek te luisteren.

En dan vindt ze het ook heel fijn, met elkaar als gezin in de kerk te zijn.

Ook daarin ervaart ze weer eenheid en harmonie..

Maar dat valt nog breder. Het feit dat je iedereen kent en iedereen jou kent, geeft een fijn gevoel van verbondenheid.

Ik zeg dat  te herkennen en het ook als een warme deken te ervaren, al vanaf het begin, dat ik daar voet aan de grond zette.

 

Maar ook de dorpsgemeenschap op zich voelt fijn voor Amanda.

Ze had onlangs een vriendin van school thuis op bezoek.

Tuurlijk groette Amanda iedereen die ze tegenkwam, en daar stond die vriendin behoorlijk van te kijken:

jij kent ook écht iedereen!!!

Zij kende alleen de directe buren in haar straat, en die ook nog niet eens heel erg goed.

 

Ze vindt het kindermoment geweldig. Een mooie, vaak leuke, verlevendiging van de dienst, terwijl je er ook als je groter

(of zelfs ouder-rrb) bent, veel aan kunt hebben. Je hebt meteen een basis voor de preek.

Fijn is het als de dominee ook tijdens de preek verwijst naar de spreekschrijfkaart. Die betrekt de kinderen er nog meer bij.

Ze is blij dat de kindernevendienst niet door is gegaan.

Ze zou het bepaald érg gevonden hebben als haar twee broertjes en zusje iedere keer de kerk uitgestuurd zouden worden.

 

Ook overigens is ze niet zonder meer een voorstander van allerlei vernieuwingen. 

Psalmen, gezongen onder de orgelbegeleiding zoals Fia dat doet, geven in haar beleving meer sfeer aan de dienst, dan bijvoorbeeld opwekking.

Meer ‘kerkgevoel’. Het is ‘heiliger’, het heeft meer wijding.

Daar hecht ze aan. En ja, ook aan de klassieke psalmberijming.

Dat wil niet zeggen dat ze Weerklank niks vindt. Sommige liederen daaruit brengen vaak ook een stuk geloofsvreugde mee. 

Echte  blijdschap. En daar wordt ze vrolijk van.

Maar een ‘band’ in de eredienst? Nou, liever niet. Hooguit met de feestdagen.

Of in sing-ins. Of eens een extra jeugddienst.

Maar dan zouden we wel zelf muzikaal talent in huis moeten hebben, want een groep inhuren, dat moet em niet worden.

Naast zich zelf (ze heeft pianoles) zou ze zo gauw niemand van haar generatie weten die een instrument kan bespelen.

 

Ik spreek mijn verwondering (eerlijk gezegd gepaard aan bewondering) uit over haar heldere ideeën.

En haar positieve instelling. En over hoe het níet zou moeten in vernieuwende zin.

Maar ze beseft ook dat het vasthouden aan het oude, alléén om de vorm, ook niet goed is.

Ze ziet in, dat juist aan ouderen, dat ‘oude’ een gevoel van veiligheid kan geven, en vernieuwing een gevoel van ‘bedreiging’.

Nog los van de nostalgie. Al déze behoudende motieven hoeven lang niet altijd met geloofsdiepte g te maken te hebben.

 

Ik heb het de laatste tijd vaker bij jongeren die ik mocht spreken aangetroffen: die aarzeling tot vernieuwing, tot aan afwijzing toe. 

Maar het wordt nu wel héél doordacht en helder uitgesproken.

Ze zegt: het zijn veel meer de ouderen die om vernieuwing roepen.

En dan wordt gezégd, dat de jongeren dat willen. Maar dat is lang niet altijd zo.

Nog zo iets: Beamers in de kerk. Dat haalt de hele oude, statige en historische sfeer van het interieur naar beneden.

Niet doen.

 

Ze vindt het best fijn om naar catechisatie te gaan.

Dat wordt tegenwoordig gegeven door de dominee en enkele mentoren.

Iemand geeft een presentatie en daar gaan ze dan in groepjes over praten.

Ze vindt het wel jammer dat er minder gesprekken zijn waarin je je eigen mening kunt geveb en ervaringen delen.

Het is nu meer leerstof die besproken wordt.

Over het algemeen zijn de catechisanten goed te spreken over de catechisaties.

In elk geval hoort ze nooit iets negatiefs, noch over de mentoren, noch over de dominee.

Vorig jaar, vertelt ze, moesten we nog  Bijbelteksten leren, maar dat is er niet meer bij.

Ze begrijpt eigenlijk niet goed waarom niet.  Ze denkt dat dat heel waardevol is voor je geloof.

Ze moeten al zo veel andere dingen leren, dan kan die ene Bijbeltekst er toch ook nog wel bij?

 

Amanda vindt het niet altijd nodig om in eigen kring over het geloof te praten.

Je weet eigenlijk al wel wat men vindt en denkt. 

In dit gesprek komt toch duidelijk een diep geloof naar voren dat Jezus Christus ook háár Redder en Zaligmaker is.

Dit bespreken met mensen die daar net iets anders in staan, vindt ze wél weer heel fijn.

Dan kun je niet alleen je eigen gedachten aan die van anderen spiegelen, maar je steekt er zelf ook altijd weer wat van op.

 

Zo heb ík heel wat opgestoken van dit gesprek. Dankjewel Amanda, voor jouw mooie en waardevolle inbreng.

 

Om klokslag 21.00 lever ik haar thuis af. Met het fijne vooruitzicht op een vervolgontmoeting -  en dan met het hele gezin.

 

 

Riet Ritman-Bakker

Amanda van Oostrum

©2020rrb

 

stilstaan bij beweging

Stilstaan bij beweging.

 

We schrijven 2 januari 2020, een gloednieuw begonnen jaar.

 

Dus sta ik even stil bij de voortbewegende tijd en kijk in dankbaarheid terug op het afgelopen blog jaar.

En wens ieder van de velen  die de blogs lezen (maar natuurlijk ook alle anderen) alle Goeds toe onder Gods zegen.

Liefde en kracht, gezondheid en geduld.

 

We beginnen het jaar goed: met een prachtig stukje van Rianne.

Kort en krachtig. Daar kan ik nog wat van leren (maar dat zal wel niet meer lukkensmiley)

 

Verder staan er een aantal interviews met jonge mensen en dito gezinnen in de planning.

Nee, ik noem nog geen namen, dus laat je ook daardoor verrassen.

Maar nu eerst hieronder:  Rianne Evers.

 

 

riet ritman

ge zin in de kerk

familie de Jong-Westeneng.

 

Thea, Pieter, Jaco, Tim en Sanne.

 

“We zijn nog lang niet klaar” zegt Thea, als we de voorouderlijke oude boerderij, die een verjongingskuur ondergaat, betreden.

“Dat zie ik” zeg ik opgeruimd, de deurknop van de voormalige groep-deur triomfantelijk omhoog houdend.

 

Zal het nog lang niet klaar zijn, het belooft wel iets prachtigs te worden.

We zitten aan de grote tafel bij een blankhouten keuken, die precies past bij de geschuurde oude balken.

Sanne is er ook bij en werkt in een schrift, dat ik mag bekijken. Het zijn taaloefeningen: Ik a…. de kat, ik v….. mijn haar.

Goed, die kat, die aai je,  ja, maar hoe we ook piekeren over dat haar:  ….veeg, volg, vlog… 

we komen er maar niet uit, tot we tegelijkertijd jubelen: vlècht. Maar natuurlijk.

Sanne zit in groep vier, en ze neemt ook deel aan het kindermoment, iedere zondagochtend. Dat vind ze erg leuk.

Tim, die inmiddels ook binnengekomen is, is 11 jaar, maar hij gaat niet.

Begrijpelijk. Het zou nog anders zijn als ie van kleinst af aan meegegaan was.

Maar om nu als opgroeiende vent tussen de prille jeugd te gaan zitten, dat is um toch ook niet helemaal.

Thea denkt, dat ook zonder kindermoment ook aandacht aan kinderen kan worden besteed, maar het kindermoment biedt daarvoor wel meer handvatten.

Overigens vindt ze het prachtig, en is ook heel dankbaar dat er zoveel kinderen aan mee doen.

Ja, dat er zo veel kinderen in de kerk zijn, iedere zondag weer.

Thea zit er ‘met haar neus bovenop’ en geniet er iedere keer weer van.

De kinderen reageren leuk en gedragen zich voorbeeldig. 

En als volwassene kun je ook nog wat opsteken van het gebodene.

Het is duidelijk, aansprekend, vaak ook heel leuk, en het geeft ook jou zelf een basis tot beter begrip voor de preek.

Ze hoopt hartelijk dat hiermee de ‘dreiging’ van de kindernevendienst voor altijd, maar in elk geval voor lange tijd, uit de lucht is.

Ik hoop het met haar mee, en denk ook wel, dat dat zo is.

Soms is er een heleboel commotie over iets, waardoor het vaak zo is, dat, door een zwijgende meerderheid, een roepende minderheid dingen voor elkaar krijgt. 

Dat zie je overal in de maatschappij.

Maar gelukkig hebben we een kerkenraad, die daar goed mee omgaat en bereid is naar alternatieven te zoeken.

Zo kon er een bezonken beslissing genomen worden.

En daar blijkt dan uiteindelijk nagenoeg iedereen blij mee te zijn.

 

Thea is sterk betrokken bij de jeugd.

Zij is ook catechese mentor, en vindt het heerlijk om dat, samen met de dominee, te doen.

Met z’n tweeën werken verlicht de taakl, en belangrijk is daarbij, dat je, als ouderen, één lijn trekt.

Er kunnen best meningsverschillen zijn, maar die bespreek je samen en los je samen op, en deel je niet met kinderen.

Belangrijk is , dat ook hier af en toe gelachen kan worden, dat geloofszaken op een speelse, creatieve manier  worden gebracht.

Dat is heel goed mogelijk, zonder dat afbreuk wordt gedaan aan de ernst van de zaak. 

Immers, onderwerpen over het geloof verdienen serieuze aandacht.

Thea memoreert onder andere een item over wedergeboorte, over Nicodemus.

Daar mochten heel mooie gesprekken uit voortkomen, met oprechte getuigenissen van geloof in de Heere Jezus.

Uiteraard werden hier geen namen bij genoemd.

Dat is niet alleen op grond van de wet, maar ook uit respect voor deze jonge mensen persoonlijk.[1]

Tot mijn vreugde hoor ik dat er heel wat catechisanten zijn, in twee groepen, in totaal tot wel rond de twintig.

 

Als je jeugd zegt, zeg je toekomst. In dat verband heb je het ook al gauw over het klimaat en de bedreigingen hier in.

Thea is zéker ook van mening, dat het maar-raak-doen zoals dat tot dusver en ook wereldwijd gebeurde en gebeurt, geen optie meer is.

Maar ze is er ook ten diepste van overtuigd, dat ménsen de wereld niet kunnen redden.

Dat we boven alles toch uit moeten blijven zien, hopen onp, en ons voorbereiden op de toekomst van de Heere.

 

Tim vertelt dat hij op de jeugdclub zit, samen met een 12, 13 leeftijdgenoten. Ook verheugend.

Hij hoopt na de basisschool naar het Guide de Brès college te gaan, in Amersfoort.

De naam zegt het al: een christelijke school. 

Van oorsprong ‘Gereformeerd Vrijgemaakt’  wordt onderwijs geboden aan leerlingen uit allerlei denominaties.

Hierdoor zijn de vorm-voorschriften (om het zo te noemen) niet zo streng als bijvoorbeeld bij het Lodenstein, waar Thea zelf op heeft gezeten.

Overigens wil zij op dit onderwijs niets afdingen, want het heeft haar mede gevormd tot wie ze nu mag zijn.

 

Ik mocht ervaren, dat zij iemand is, die, met en vanuit haar gezin, leeft uit een oprecht geloof.

Met hartelijke liefde voor haar medemensen, en hoop op een goede toekomst.

Met deze 'wapenrusting' mag zij ook nog eens heel veel betekenen in en voor de gemeente.

 

En dat alles rijkelijk overgoten met een verkwikkend gevoel voor humor.

Met oog voor betrekkelijkheid, waardoor zij het ‘ego’ het haar ‘eigene’ zet onder bescheiden belichting.

Een kandelaar, die niet zichzelf verlicht, maar wel de hele omgeving. 

 


riet ritman-bakker

thea de jong

©2019rrb

stilstaan bij beweging

Steigers

 

Door de gebogen ramen heen zie ik de steigers tegen de muren van de kerk staan.

Gods huis staat in de steigers.

De leistenen op het dak worden hersteld zodat er geen regen binnen sijpelt.

Het houtwerk gecheckt, tegen instorting.

De afgebladderde verf vernieuwd in stralend wit.

 

Door de gebogen ramen vallen stralen zonneschijn op de inzittenden van de kerkbanken.

Grijze en jonge haren.

Winterjassen, geopende Bijbels. Afgekloven nagels, wiebelende benen, nette kleren en gespitste oren.

Fris en fruitig of vermoeid. Oplettend of afgeleid.

Ik vraag mij af hoezeer wij nog in de steigers staan – ieder die hier zit, samen en individueel.

Met man en macht spaarden we voor de restauratie van dit Godshuis, maar bouwen we ook aan deze lichamen waar God in wonen wil?

Wordt het vertrouwen hersteld, zodat er geen haat en verderf binnen sijpelt?

De liefde steeds gecheckt op barstjes, zodat we die barmhartig kunnen restaureren, om instorting te voorkomen?

De afgebladderde eenheid vernieuwd?

Ik vouw mijn handen en bid: ‘Heer, help ons steigers bouwen, zodat we blijven stralen in Uw zonlicht’.

 

Rianne Evers

 

stilstaan bij beweging

stilstaan bij beweging

gedachten bij een vervlogen jaar

(gedicht)

 

In eindeloosheid ingebed

met hemelen vol zonnen en planeten

in het onmeetbare heelal,

 

zijn sterrenstelsels zonder tal

werelden al naar hun aard en wet.

Soms duizelt het je, dit te weten.

 

  • Te weten dat dit alles door Gods raad

  • uit Hem is, tot zelfs in de verste stand,

  • en door Zijn macht gemaakt,

  •  

  • waarmee Hij zich vermaakt.

  • Dat als een schitterend sieraad

  • gevat is in Zijn  hand.

 

Te weten, dat in dit Totaal

de wereld die ons is gegeven

nog kleiner dan een kruimel is,

 

vervloekt, vervuild, beduimeld is

misbruikt, van zelf-gewin vergeven

door mij en ons en allemaal -

 

Te weten, dat die Goede God

ons - die door eigen doen en laten

verloren, diep gezonken zijn

 

vergaan in schaamte, schuld en pijn -

niet liet verzinken in ons lot,

ons niet wilde verlaten.

 

Te weten, dat Hij in erbarmen

Zich Zelf wilde verlagen tot ons leven,

ja, dieper zinken zelfs dan onze dood -

 

om ons genadig op te heffen uit de nood

van zonde en van dreigend eindgericht,

ons wilde dragen in Zijn vaderarmen.

 

U, Zoon en Vader,  Woord en Geest gegeven

verloste ons van de verdiende doem ter helle,

bracht ons tot aan dat prachtig vergezicht.

 

Beschenen door Uw Al belovend Licht

brengt u ons thuis tot in het Eeuwig Leven

tot in die menigte die niemand ooit kan tellen

 

 

30 december 2019

 

Riet Ritman-Bakker

©2019rrb

 

foto: Nasa/Hubble, sterrencluster Messier 11 in ons melkwegstelsel.