recht aan vrouwen of aanrecht (6)

Wat doen vrouwen met emancipatie...

 

Bescherming door fysieke kracht was in die oude tijden ten enenmale nodig.

Nu leven we in een tijd  waarin het bestaan niet meer afhankelijk is van pure lichaamskracht.

Bouwstenen voor persoonlijk en maatschappelijk functioneren zijn: intellect, intelligentie, intuïtie.

Wie durft beweren dat vrouwen daarin minder begaafd of bekwaam zijn dan mannen?

Er ís verschil in de emotionele en rationele vaardigheden bij mannen en vrouwen, dat valt niet tegen te spreken.

Maar een béétje man schaamt zich niet meer voor zijn gevoelens, en verschoont onbekommerd babies luier en geeft hem zoet een flesje.

Intellectuele vrouwen worden al sinds decennia niet meer voor ‘blauwkousen’ – saaie, indifferente wezens zonder uitstraling of ‘sexappeal’ – uitgemaakt.

Dat vrouwen tegenwoordig de kans hebben om zich te ontwikkelen, is niet genoeg toe te juichen.

Werkende vrouwen?

Maar natuurlijk.

Laten we ons niets wijs maken, in weerwil van het jaren-vijftig volmaaktheidsideaal van het zoet thuistheeschenkende en manwachtende moeder-de-vrouwtje, waren de meeste, getrouwde, vrouwen-en-moeders die ik vroeger kende, hard werkende vrouwen.

Ouderen onder ons, die in een eigen zaak, een winkel, een boerenbedrijf of wat ook (mee) werkten, hoor je zelden roepen:

‘ik hoefde vroeger niks te doen, had alle tijd aan mezelf en was fulltime met mijn kinderen bezig’. 

 

Ik hoor wel eens roepen dat kinderen van nu aandacht te kort komen, doordat moeder werkt.

Maar ik weet uit waarneming, én ervaring, dat in die heel grote, drukke gezinnen van weleer kinderen ook niet die aandacht van ouders kregen, die ze misschien wel nodig gehad hadden.

En dat ook zelfs in kleinere families, in een druk winkel- of boeren-bedrijf. Daar moest gewerkt worden.

Klasgenootjes van zelfs al de 2e klas lagere school vertelden me vol trots, dat ze hun koe hélemaal hadden uitgemolken. 

Dat was een prestatie – want een koe melken, vort, maar een koe hé-le-maal uit-melken, zo, dat er geen druppel meer uitgewrongen kon worden, kijk, dat was andere praat.

dat eenmaal kunnende, moesten ze ’s morgens vroeg, vóór schooltijd,  en ’s middags ná schooltijd, standaard mee om te melken.

Zelf ben ik als kind door twee tantes opgevoed, die ook de hele week de hele dag werkten, en die mij ook niet ontzagen in het opdragen van alle mogelijke huis- en tuintaken. Dat was fijn. Je presteerde wat. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat ik aandacht te kort kwam, integendeel, in mijn beleving kreeg ik zelfs te veel.

Ik denk dat we dus over de kinderen van tegenwoordig, zeker als ouderen, niet zo krampachtig moeten doen.

Alsof werkende moeders van nu minder van hun kinderen zouden houden dan de zoete thuiszittertjes van weleer, voor zover die er waren.

 

Terug naar de gelijkheid.

Gelijke rechten en gelijke mogelijkheden zijn, grondwettelijk, én publiek- en privaatrechtelijk gewaarborgd.

Maar sociaal mankeert er best nog van alles.

Zo schijnt het dat vrouwen in vergelijkbare functies nog altijd minder verdienen dan mannen.

Dat vind ik niet kunnen.

Ook hoor ik dat vrouwen minder promotie- en doorgroeimogelijkheden hebben.

En al helemaal dat er te weinig vrouwen topfuncties bekleden.

Méér vrouwen moeten topfuncties hebben.

 

Ho even. Worden we nu niet een beetje ál te ‘reactionair’?. Niet ál te dwingend ook?

Méér vrouwen moeten topfuncties hebben.

Je zou haast denken: of ze willen of niet.

 

De nieuwe dwang.

Het nieuwe juk.

Het nieuwe onder druk gezet worden om koste wat kost top-prestaties te leveren.

De achter zichzelf aanhollende vrouw, die echt denkt dat ze álle geboden mogelijkheden moet uitbuiten.

De bekende burn-outs van jonge getrouwde vrouwen met kinderen én met een hoog gekwalificeerde- en navenant betaalde baan.

De dwang vanuit de linkse media.

De dito columniste die onlangs betuigde, dat het een schande was voor Nederland, dat maar een fractie van de werkende vrouwen een full-time job heeft.

 

Dat alles en nog meer bij elkaar maakt, dat vrouwen, die daarnaar hun oren laten hangen, er geen erg in hebben dat ze intussen zèlf finaal uitgebuit wórden.

Ja, zich geheel vrijwillig laten uitbuiten in de nieuwe slavernij van wat ik  gerust feministische dwangmatigheid durf te noemen.

 

 

 

Riet Ritman-Bakker

©rrb

 

vorige: wat is machtsmisbruik

volgende: wat doet emancipatie met vrouwen

 

reageren?

weet je welkom op

whapp 0655180402

@mail riet.ritman@planet.nl

 

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

0 / 300 Beperking van tekens
Je tekst moet 5-300 tekens bevatten
algemene voorwaarden.