JONG LEVEN IN DE KERK-erwoud

Erwoud van der Linden

`Kerkgang is een gewoonte geworden, die bij je is gaan horen,  maar ‘gewoonte’ is niet persé hetzelfde als ´geloof´.

 

ik herinner dat ik Erwoud voor het eerst zag toen hij een peuter was van een jaar of twee, een schattig jochie scharrelend rond moeders rokken, en later van de zondagsschool.

Van beide weet Erwoud zich niets dan wel weinig te herinneren, dus jumpen we maar direct door naar het heden en ‘wat doe je° is dan al gauw de eerste vraag.

 

Erwoud zit op de Haagse Hogeschool in Delft en studeert daar technische natuurkunde.

Hij heeft HAVO  gedaan op het Lodensteijn, nog niet zo lang geleden dé  school voor de Westbroekse jeugd, maar sinds enkele jaren verdrongen door de Passie, waar de meeste jongeren naar toe gaan voor het voortgezet onderwijs. Maar gelukkig had hij nog één maatje: Rick Westening

Technische natuurkunde  heeft alles te maken met ITC, mechanica en nanotechnoliogie, waarvan “mechanica”  mij ver boven de pet gaat, maar van nanotechnologie weet ik dan toch maar, dat dit gaat om het zichtbaar maken, dan wel werken met héle kleine deeltjes (1 nano is 1/miljardste meter).

Zoals Erwoud het begrip mechanica uitlegt, wordt niet alleen duidelijk, waar het over gaat, maar is het ook heel boeiend iets te vernemen van die krachten en werkingen in wat je dat dacht een ‘levenloze’ natuur te zijn.

Het is opmerkelijk wat een rijke woordenschat Erwoud tot zijn beschikking heeft, wat weer eens bevestigt dat dislexie geen belemmering hoeft te zijn voor je manier van communiceren en je intelligentie.

In elk geval niet voor Erwoud.

Over communiceren gesproken: Erwoud heeft het niet zp op social media, hij vindt de manier van berichtgeving over het algemeen oppervlakkig, alles moet “leuk” gevonden worden, en de één probeert nog leuker en gelukkiger te zijn dan de ander.. een wedstrijd en een typisch symptoom van de tijd.

Een ander, hiermee samenhangend facet van deze tijd is de prestatiegerichtheid, tezamen met bezitsdrang:  meer, beter, mooier. Mensen laten zich hierdoor opjagen en manipuleren, juist ook door de social media.

En bovendien: voor je het weet ligt je hele leven op straat.

Maar vroeger was er ook wel eens wat. Zo hoort hij, bijvoorbeeld,  van onverwoestbare geschillen tussen oudere mensen, waarvan je je werkelijk afvraagt: waar gáát dit over?

 

Erwoud gaat van kind af aan met zijn familie mee naar de kerk. Nog steeds. 2 keer per zondag.

`Kerkgang is een gewoonte geworden, die bij je is gaan horen`,  vindt hij, maar hij is er zich van bewust, dat ‘gewoonte’ niet persé hetzelfde is als ´geloof´.

Echter, met het groeien naar de volwassenheid is het wel meer een keuze dan alleen een gewoonte.

Dat geldt ook voor het volgen van de catechisaties, waar hij deel nam aan het follow me next traject.

De keuze om belijdenis te doen -  daarvoor  heeft hij, althans voor nu, nog niet de vrijmoedigheid gevonden.

 

De preken op zich zijn over het algemeen duidelijk, dat wel, maar omdat ook Erwoud gewend is geraakt aan structureel verstrekte informatie ten behoeve van de leerprocessen, zou hij er ook niet tegen zijn als dit ook meer in de preken werd toegepast: het vooraf aangeven van punten en grote lijnen.

Door de tegenwoordig gangbare manier van kennis opnemen, van ‘leren’, is het lastiger om een lang verhaal zónder die structuur in je op te nemen.

 

Hoe gaat Erwoud met vernieuwingen om.

Weerklank vindt hij prima, het zingen van een geestelijk lied voor de dienst en een nieuw berijmde psalm: niets tegen.

Maar kinderen aan het Heilig Avondmaal, zéker niet. En ook geen schalen ronddelen. Het is een bewuste keuze, de stap te nemen om aan te gaan.

Kindernevendienst zou zijn voorkeur hebben boven zondagsschool na de kerkdienst, als hij zelf kinderen zou hebben.

Maar, zo stellen we snedig vast, daarvoor moet je wel met z´n tweeën zijn - tenminste, in de traditionele gang van zaken.

En die  wil Erwoud wel volgen. Bovendien vindt hij het  heel belangrijk dat zijn toekomstige vrouw een gelovig meisje is.

Ik zie de ontwikkelingen met belangstellende spanning tegemoet.

 

 

juni 2018 - Kenia

Het is de tweede keer in korte tijd, dat Erwoud weer in de ´praatstoel´ neerstrijkt. In de tussentijd is hij met een groep mensen naar Kenia geweest, waar hij graag iets over wil vertellen. Doel: de bouw van vier kerken.

Nu moeten wij ons geen gigantische gotische kathedralen gaan voorstellen, want dan komen wee bedrogen uit.

Je ziet niet veel meer in dan een niet afgemaakte schuur met een tamelijk onduidelijk doel.

Het geheel is uit staal opgetrokken, omdat het gebruik van hout nóg meer ten koste van de regenwouden zou gaan, en dat wil de man (van oorsprong een Deen) die op het idee is gekomen, uit roeping, naar hij zelf zegt, niet op zijn geweten hebben. Staal dus, in voorgefabriceerde, vervoerbare constructies, die in gegraven paal-gaten worden geplaatst, worden samengevoegd, en voorzien van een dak van golfplaat.

Als dat af is, wordt het kerkgebouw geopend, en komen de omliggende kleine gemeenten daar op af, want het is iets om te vieren.

Zo´n kerkdienst, vertelt Erwoud, is iets, wat je in allereerste instantie niet als Eredienst ervaart, maar dat komt natuurlijk omdat het zó totaal verschilt met wat wij gewend zijn.

Er is wel een zekere structuur in de dienst, zingen, gebed, zingen,  lezing, prediking, zingen, enzovoorts, maar van een strakke liturgie is geen sprake. Soms valt een dienst stil en dan begint er spontaan iemand zo maar in zijn eentje te zingen, maar dat duurt niet lang, men valt de solist spontaan bij.

En op tijd komen  - ach, dat is waar wij klokmensen aan hechten, maar daar nauwelijks telt. We hebben het meegemaakt dat we om half tien moesten beginnen, het was een half uur rijden, en we vertrokken om kwart voor tien. De voorganger van de dienst reed met ons mee. Toen we aankwamen, was niemand ongeduldig of verstoord, men was druk bezig met blij zijn, pakte de draad van de dienst op en ging vrolijk verder met blij zijn.

Hebben ze ook allerlei inheemse muziekinstrumenten in zo´n dienst, vroeg ik.

Nee, antwoordt Erwoud, helemaal niks, maar, je zou er van staan te kijken, daarentegen best wel  eigentijdse geluidsapparatuur met boxen die de hele tijd een ritmisch achtergrondgeluid voortbrengen, maar die als het moet, bijvoorbeeld bij het zingen, in volle hevigheid kunnen losbarsten.  Dat ritmische geluid brengt mee, dat je als vanzelf gaat meebewegen met de mensen, eerst nog wat harkerig, want je bent het niet gewend, maar gaandeweg toch steeds losser. En met handenklappen - daar heb je al heel gauw totaal geen moeite meer mee.

En dan ervaar je door het oprechte enthousiasme van de mensen, dat hier wel degelijk een eredienst gaande is.

De mensen zijn dankbaar, letterlijk voor álles. En dat alles is echt niet veel.

Dan zijn wij toch wel verwend met comfort. Draai de kraan maar open en laat hem net zolang open staan tot je klaar ben met douchen,  Maar daar - een lekker warme douche, met véél water, is meestal niet voorhanden.

En dat is lastig als je al drie dagen van plan was juist op dát moment te gaan douchen als het niet gaat.

Net als elektriciteit - een keer was de stroom drie dagen uitgevallen, niemand die ongeduldig of ongedurig wordt, je gebruikt gewoon je zaklamp.

Aan de andere kant geeft dat allemaal wel rust. Niemand heeft haast, niemand maakt haast, niemand jaagt jou op – en dat de social media niet werken – dát geeft ook rust hoor. Niks geen geapp, getwitter of getweet.

Het tempo en de sfeer ademen ook rust. Dat alles niettemin op schema liep en op tijd af kwam was vooral de danken aan uitstekende planning en logistiek.

Je kwam nooit tijd te kort voor een project of een deel daarvan zonder je ooit opgejaagd te voelen, maar je hield ook nooit teveel tijd over na de voltooiing van een project, zodat je je ook nooit hoefde af te vragen: wat zal ik nóu weer eens gaan doen.

Niet dat je je ooit verveelde, de dagen waren vol, en de contacten in de groep altijd leuk en gezellig. Het was dan ook een ongelooflijk fijne groep mensen.

En het eten, Erwoud?

Wel, als je drie weken bijna uitsluitend rijst krijgt, met wat vage groenten, dan is een bord kale spaghetti gewoon een traktatie.

Helemaal geen vlees? vraag ik.

Nou ja, er waren wel eens gehakte stukken vlees van iets dat ´geit´ genoemd werd, en nou ben ik toch redelijk op de hoogte van de anatomie van een geit, maar eerlijk gezegd, ík kon de onderdelen delen niet plaatsen.  

Het eerste wat Erwoud, eenmaal thuis, ging doen, was een pak van die kant en klare noedels opentrekken, er kokend water over heen gieten, even laten staan, roeren, en smullen maar jongens.

In Kenia had ie ook van die zakjes, maar dat warme water hé, dat was zó moeizaam te verkrijgen en dan ook nog zo schaars, dat ging je gewoon niet gebruiken voor een hapje eten - gewoon a sociaal.

Maar je leert wél, niet meer te zeuren als je het eten thuis soms eens iets minder lekker vindt.

Het wordt tijd om afscheid te nemen. De koek op het schaaltje is, op mijn herhaaldelijk aandringen om toch vooral toe te tasten, schoon op.

 

28-8-18

 

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

0 / 300 Beperking van tekens
Je tekst moet 5-300 tekens bevatten
algemene voorwaarden.