GREET SCHUURMAN

MEVROUW GREET SCHUURMAN-JONGENEEL

 

 

 

  Ik wil de serie interviews met onze organisten besluiten met het verhaal van Greet, de andere ‘oudgediende’.

  Op een vrieskoude februarimiddag komt ze, zo maar spontaan, bij me langs. En dat komt goed uit - kunnen we gelijk het      interview doen dat al een tijdje in de planning is. 

  Greet vertelt:

  Van af mijn achtste jaar had ik orgel-les van Nees Brouwer uit Breukelen, samen met mijn zus Maartje.

  Tot ik naar de Mulo ging, toen werd het met het huiswerk een beetje te veel.

  Nadat ik getrouwd was, had ik niet, zoals in het ouderlijk huis, een orgel in huis, en dat miste ik erg. Gelukkig kon ik toen    een harmonium krijgen van een oom.

  Toen ben ik ook weer les gaan nemen. Nu bij Co Kramer, die ook dirigent was van het zangkoor waar ik op zat. Dat mag      een jaar of vijf geduurd hebben, tot op zekere avond er iemand van de Kerkenraad voor de deur stond, Piet Wijnen (een        andere dan de organist die straks genoemd wordt) die tegen mijn man zij dat hij Greet wilde spreken.

  We leven dan nog in een tijd en cultuur, dat het vrij ongewoon is, dat, als er een man in huis is, de vrouw te spreken wordt    gevraagd. Maar waar het om ging was, of ik de avonddiensten op het kerkorgel wilde spelen.

  Dat was in april 1978, dus 40 jaar geleden.

 

Nu is een harmonium wel iets anders dan een kerkorgel, dus ben ik les gaan nemen bij Ton van der Horst, op het orgel van de grote kerk in Hilversum.

Toen ik op ons eigen kerkorgel ging spelen was dat natuurlijk geweldig fijn, maar wél met het gemengde gevoel, dat mijn vader, die van 1942 tot 1972 de avonddiensten gespeeld had, dit niet meer heeft meegemaakt.

Ik werkte samen met Fia Lam, die de organist Piet Wijnen had opgevolgd.

Fia de ochtenddiensten, ik de avonddiensten.

Dat is zonder onderbreking zo gebleven. Immers, in die tijd, was er, als je een boerenbedrijf te runnen had, geen sprake van vakantie.

Totdat ik in 2015 ineens van alles kreeg, knieoperaties, een gebroken pols, wat allemaal nogal wat revalidatie tijd vergde.

Ik zou 1 januari  2016 weer beginnen, maar dat werd een dag eerder - onverwacht werd ik voor oudejaarsavond gevraagd te spelen in een andere gemeente.

Een tijd uit de running, nog niet eens helemaal gerevalideerd,  allemaal redenen om nee te zeggen.

Maar ik ben niet zo sterk in nee zeggen. Dus zei ik ja.

 

En 1 januari is ze de trap naar ons eigen orgel weer  opgescharreld.

 

Muziek maken is bepaald therapeutisch, ondervindt ook Greet. Hoewel ze erge last had van Post/traumatische dystrofie, was het, alsof het spelen haar boven de pijn uit tilde. Maar ook was het spelen op zich pure fysiotherapie. Nu kan zij weer volkomen pijnloos spelen.

Greet speelt, behalve ’s avonds in onze kerk, ook de morgendiensten in Soest, ook alweer zo´n 13 jaar.

Ook heeft ze, ondanks drukke gezins- en bedrijfsbezigheden, leerlingen gehad. Tot een man of 13.

Tegenwoordig geeft ze haar kleinzoon van 6 les, wat wel heel bijzonder is om te doen.

 

Soms kom je voor onverwachte ‘verrassingen’ te staan, vertelt Greet. Zo had ik me voor een zekere morgen, zo als te doen gebruikelijk, voorbereid op de dienst in Soest, aan de hand van de toegestuurde liturgie. Zit ik daar achter het orgel, wordt er een heel ander lied aangekondigd. Nu is het daar niet zo, dat je op een bord kunt zien wat er gezongen gaat worden, nee, dat wordt op een beamer vertoond, zodra het zover is. Ik hoopte dat het bij dat eerste lied zou blijven, meer nee hoor,  steeds werd er een andere psalm genoemd dan die ik had voorbereid. Dat was tóch al omschakelen, maar zul je ook nog eens de muziek niet bij je hebben.

Gelukkig had ik het koralenboek van E. Drenth bij me, en dat is dan wel niet het allermoeilijkste,  maar het is wel in hele noten genoteerd, dus dat moest ik naar ritmisch improviseren.

Gelukkig heb je dan wel je kennis en ervaring, maar het was toch wel een béétje lastig.

 

Ik geloof niet dat ik ooit zo´n rood hoofd heb gehad tijdens het spelen.

Maar naderhand kreeg ik van de dominee een compliment. Dus dat rode hoofd hield nog even aan.

 

Greet hoopt nog een tijd als organist mee mogen te gaan  in de avonddiensten,  maar zij is toch ook heel dankbaar, dat er jonge organisten voorhanden zijn, als het stokje overgedragen moet worden.

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

0 / 300 Beperking van tekens
Je tekst moet 5-300 tekens bevatten
algemene voorwaarden.