JONG LEVEN IN DE KERK / Naomi

Naomi

je kunt alles wel verstandelijk proberen te benaderen, maar dat is in het geloof gewoon niet altijd mogelijk.

Dat maakt het ook niet vanzelfsprekend  om zomaar gewoon te geloven.

 

Ik pik Naomi op bij de crèche, waar ze tijdens de kerkdienst op de kleine kinderen heeft gepast. Leuk? vraag ik.

Je doet eens een spelletje, je leest een verhaaltje voor,  je troost een enkel huilend kindje, dus ja, over het geheel genomen: heel leuk, aldus Naomi.

We rijden door een miezerige zondag naar mijn huisje, waar ik thee ga zetten en Naomi alle kaarsen en lichtjes gaat aansteken die er maar voorhanden zijn.

De thee met ‘n chocoladecakeje (met een Himalaya - volgens Naomi - aan slagroom,) vinden hun weg en intussen komt als vanzelf het gesprek op gang.

Dit gaat geen interview worden, dat voel ik al meteen. Dit wordt wederkerig luisteren, instemmen en tegenwerpen, kortom, een prettige en pittige discussie.

Dat zijn ook de woorden, die bij Naomi passen. Zij laat zich absoluut geen knollen voor citroenen verkopen, stelt overal kritische vragen bij of voegt dito kanttekeningen toe, zodat er geen sprake is van ‘vanzelfsprekendheid’, en dat is, tesamen met gevoel voor betrekkelijkheid en humor, verkwikkend.

Naomi studeert bedrijfskunde, aan de Universiteit van Nijmegen, en heeft daarbij ook nog een enkel semester  filosofie gedaan.  

Ze is actief lid (en kringleider) van de studentenvereniging Navigators, die tot doel heeft, de studenten tot Jezus te brengen en hen tot een actief navolger van Hem te maken.

Dit is mede een verklaring, waarom Naomi vindt dat er in de kerk te weinig wordt gepreekt over die navolging.

Naomi hoort maar al te vaak spreken over zonde en schuld, waar dan wel de vergeving van de zonde aan wordt gekoppeld, maar, vraagt zij zich af:

als er eenmaal sprake mag zijn van vergeving en verzoening, wordt het dan niet eens tijd om aandacht te geven aan hoe we invulling geven aan – antwoord geven óp – die vergeving en verzoening?

In plaats van steeds weer een schuldgevoel aanwakkeren zou je ook eens kunnen denken aan het opwekken van verlangen. Verlangen om Jezus na te volgen en bij Hem te horen.

Ik wilde beslist niet de oudere en ‘dus’ wijzere uithangen (want oud en wijs gaan lang niet altijd samen, hooguit heb ik als oudere meer kunstjes geleerd) maar het moest me toch vanuit eigen ervaring van het hart, dat je, ondanks dat je een verzoend kind van God mag zijn, je jezelf toch geregeld weer in een situatie manoeuvreert, die niet naar Gods wil is. Vergeving blijft steeds weer nodig.

Maar, voegt Naomi toe, je krijgt door de kerkgang,  ook door de verkondiging - misschien wel onbewust – toch een heleboel mee, zoals bijvoorbeeld niet egoïstisch zijn, aan anderen denken.

Wat zij, ook als kind van huis uit, heeft meegekregen, is het belang van de zondagsrust. Dat ervaart ze, zeker als het leven steeds hectischer blijkt te worden, als een zegen. 

 

Er is ook bij Naomi sprake van verlangen naar een ‘betere wereld’ – eerlijker verdeling van de rijkdommen, ook mondiaal gezien. Het zou niet zo moeten zijn dat rijken alles doen om ten koste van de armen, nog rijker te worden. Dat natuurlijke rijkdommen vernietigend geëxploiteerd worden.

Nu kun je ‘een betere wereld’ wel gaan vertalen naar ‘de nieuwe hemel en de nieuwe aarde’, die beloofd wordt, maar waarom zou je lijdelijk gaan zitten afwachten? Moeten we intussen écht arme mensen laten kreperen, en de aarde verder naar de verwoesting helpen?

Naomi hoopt, als zij een actief werkend lid van de maatschappij zal zijn geworden, meer en actief bij te dragen aan de bevordering van gerechtigheid.

 

Wat zij aantrekkelijk vindt in onze kerkgemeenschap is de diversiteit. Op de jeugdvereniging zitten allerlei mensen van alle soorten opleiding en met verschillende gaven. Een veelzijdigheid, die ze in het studentenleven op die manier niet ervaart.

Ook in de kerk merkt zij dat op: werkelijk alle leeftijden zijn vertegenwoordigd, en álle mogelijke niveaus.

Bovendien is er altijd herkenning. Ook al ken je de mensen niet eens persoonlijk, het is altijd wel een opa, oma, oom of tante van een vriend of vriendin.

Op de één of andere manier hoor je allemaal bij elkaar, ben je één grote familie.

Als je, hoe dan ook, in een andere kerkgemeenschap terecht zou komen zou het nog niet meevallen zoiets helemaal van de grond af op te bouwen.

 

Naomi weet verstandig en kritisch de dingen te benaderen, ook geloofszaken. Gewoon klakkeloos aannemen wat er wordt opgelepeld, is niet zo haar ding.

Hoe herkenbaar.

We kunnen elkaar dus wederkerig toeroepen:

“Onderzoekt alle dingen, maar behoudt het goede”.

 

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

0 / 300 Beperking van tekens
Je tekst moet 5-300 tekens bevatten
algemene voorwaarden.