Ruben van Renswoude

Ruben van Renswoude

Je moet er voor waken dat verschillen in opvatting geen géschillen worden. Daarmee geef je de Satan handvatten om de mensen af te leiden van waar het wérkelijk om gaat.

 

Zo’n regenachtige wintermiddag, één van die bejaarde laatste dagen van het heensnellende jaar 2017.

Hoe verkwikkend is het dan als er een jongmens bij je binnenvalt, vol goede moed en zin, ook in de thee met resten kerstlekkernijen. Ook Ruben heeft in mijn klasje gezeten, maar heeft daar nauwelijks herinneringen aan, goede of slechte. Het was er gewoon. We jumpen daarom meteen maar door naar het nu.

Ruben studeert elektrotechniek. Hij denkt later techtniekles te gaan geven op een middelbare school.

En hij gaat naar de kerk. Omdat hij het wil.  Ondanks dat hij er vaak moeite mee heeft om zijn aandacht  erbij te houden.

‘Dat komt ook’, zegt hij, ‘doordat je een heel andere manier van ‘presenteren’ gewend bent geraakt. Leerstof, informatie – het is allemaal meer visueel en meer gestructureerd

Echter, ook al kan hij kerken en genootschappen noemen, die een levendiger programma vertonen dan ónze orde van dienst, ook al zijn preken elders misschien spannender, toch peinst hij er niet over, om over te stappen naar zo’n andere kerk. Dat is vluchten voor vragen, problemen. Met weglopen los je niets op.

En, stelt hij nuchter vast: er zal dáár ook wel wat zijn. Veranderingen? Indien verbeteringen: ja.

Maar met doordrijven van veranderingen stoot je mensen voor het hoofd. Dat werkt averechts. 

Er kunnen best verschillen van mening zijn, dat geeft niks. Daardoor raak je met elkaar in gesprek. Maar je moet er, aldus Ruben, wel voor oppassen dat die verschillen geen géschillen worden.

Daarmee geef je de Satan handvatten  -  eerst om de mensen af te leiden van waar het wérkelijk over gaat, en vervolgens om totale afscheiding, scheuring, en persoonlijk afscheid van het geloof te bewerken.

Ruben hoopt dat dit met hem nooit zo ver zal komen. Omdat er toch aan alle kanten aan iedereen getrokken wordt, ervaart hij wel een strijd.

Er komt zó veel op je af; dat zou niet te verwerken zijn als je geen rustpunt had in het gebed. In de stille tijd. En in de zondagsrust. Daar kun je toch eigenlijk niet buiten in dit hectische leven.

Eigenlijk gek, peinzen we allebei, zelfs al heb je tijd zat, toch is je stille tijd bijna altijd het laatste waar je mee begint, en dan mag je nog blij zijn dat het er van komt.

Ik herken dat in mijn ochtendprogramma: eerst dit en dan dat… en Ruben, die zijn stille tijd ’s avonds voor het slapen houdt, erkent dat hij soms tijden op de bank zit te hangen, en dan uiteindelijk, op zijn kamer, zo omvalt van de slaap, dat het er niet meer van komt.

We stellen vast dat het niet zozeer de omstandigheden zijn, die ons ervan weerhouden, maar de menselijke en natuurlijke neiging om God niet te zoeken.

 

Als we het hebben over muziek (ja jongens, toch mijn hobby - RR) dan ziet hij relipop niet alleen als plagiaat van de secupop, maar bovendien als heel slechte plagiaat. (Ik glim van instemmend genoegen en grijns van oor tot oor).

Hoewel hij vindt, dat je met gewone popmuziek ook voorzichtig moet zijn. Sommige teksten kúnnen vanuit christelijk oogpunt gewoon niet.

Dan dient zich de vraag aan, of tekstloze muziek dan wél altijd goed is. En dan kom je al gauw terecht bij Bach en Mozart, die muziek hebben geschreven die, naar wel gezegd wordt, recht uit de hemel komt.

Maar mag je dat eigenlijk wel zeggen? Strikter nog: mág je dat wel mooi vinden. We komen hier op uit: als je twijfelt of iets goed is, verwerp het dan, maar wees in ieder ander geval in je eigen gemoed ten volle verzekerd.  

Immers, ook in culturele uitingen kan God aanwezig zijn. Hém zoeken is het eerste.

We luisteren via Spotify een stukje relirap, wat tekstueel lang niet slecht is, en, een stukje Palestrina. 

Recente rap en renaissance reli – tegengestelder kun je nauwelijks vinden. Maar in beide kun je God zoeken.

 

Ruben is  graag actief betrokken bij en in het gemeenteleven. Hij erkent hierin ook het ouderlijk voorbeeld. Hij is lid van de JV en zit bovendien in het bestuur. Ook was hij een paar keer vrijwilliger bij de VakantieBijbelweek.

Hij zit niet meer op catechisatie, maar hij hoopt te zijner tijd naar de belijdeniscatechesatie te gaan en ook belijdenis te doen.

De Bijbelstudies, die hij met andere leden van de Christelijke studentenvereniging Ichtus volgt, lijkt wel een beetje op catechisatie. Je bereidt de Bijbelstudies samen voor en bespreekt ze later in een groepje.

Ruben ziet die interactiviteit ook in een interactieve kerkdienst wel zitten. Meer directe betrokkenheid op elkaar in gesprek en gebed. Dat zou het meer persoonlijk beleven van een eredienst bevorderen.

Niet persé ter vervanging van de gemeenschappelijkheid, maar als aanvulling daar op en in combinatie ermee.

Maar, hoe je het ook aanpakt, het blijft het volgens hem voor kinderen moeilijk om een hele dienst uit te zitten. Hij denkt dat om de week een eigen kinderdienst, zondagsschool of wat ook, de kinderen meer zal boeien.

Maar, om ze aan de kerkdienst te wennen, zou hij ze wel graag om de week de hele dienst in de kerk zien.

 

Ik heb het gevoel dat we nog úúúren van gedachten zouden kunnen wisselen, maar de tijd is om, en bovendien is zijn zusje jarig, en zal hij hand en spandiensten gaan verlenen op haar feestje.

 

Het was een rijke middag.

  • Geen reacties gevonden

Laat je reactie achter

0 / 300 Beperking van tekens
Je tekst moet 5-300 tekens bevatten
algemene voorwaarden.